Specjalizacje

Medycyna pracy

Medycyna pracy

Służba medycyny pracy powstała, żeby:

  • chronić zdrowie pracujących przed niekorzystnymi warunkami związanymi ze środowiskiem pracy i sposobem jej wykonywania,
  • sprawować profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracującymi.

 

Zadania służby medycyny pracy

Systematyczna kontrola zdrowia zatrudnionych pozwala na ocenę stanu ich zdrowia, a także wykrycie szkodliwych czynników, które wynikają z warunków pracy. W ramach kontroli lekarz informuje badane osoby, jak dbać o zdrowie i zapobiegać niekorzystnym zmianom zdrowotnym.

Służba medycyny pracy zabiega również o to, aby pracodawcy poprawiali warunki pracy, ograniczając w ten sposób ryzyko zawodowe.

 

Zadania służby medycyny pracy wykonują:

  • lekarze;
  • pielęgniarki;
  • psychologowie;
  • inne osoby o kwalifikacjach niezbędnych do wykonywania zadań tej służby.

Osoby te wykonują swoje obowiązki niezależne od pracodawców, pracowników oraz innych podmiotów, na których zlecenie realizują zadania służby medycyny pracy.

 

Służba medycyny pracy obejmuje:

  1. pracowników;
  2. osoby, które są w stosunku służbowym;
  3. osoby, które wykonują pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą;
  4. osoby, które w trakcie praktycznej nauki zawodu są narażone na działanie czynników szkodliwych, uciążliwych lub niebezpiecznych dla zdrowia:
    • kandydaci do szkół ponadpodstawowych lub wyższych i na kwalifikacyjne kursy zawodowe,
    • uczniowie tych szkół, studenci oraz słuchacze kwalifikacyjnych kursów zawodowych,
  5. uczestników studiów doktoranckich, którzy w trakcie studiów są narażeni na działanie czynników szkodliwych, uciążliwych lub niebezpiecznych dla zdrowia;
  6. osoby pracujące w czasie odbywania kary pozbawienia wolności w zakładach karnych, przebywające w aresztach śledczych lub wykonujące pracę w ramach kary ograniczenia wolności.

 

Kto obejmuje pracujących profilaktyczną opieką zdrowotną

Obowiązek objęcia profilaktyczną opieką zdrowotną spoczywa na:

  1. pracodawcach;
  2. szkole, szkole wyższej lub organizatorze kwalifikacyjnych kursów zawodowych;
  3. jednostce uprawnionej do prowadzenia studiów doktoranckich;
  4. podmiocie zatrudniającym – w odniesieniu do osób pracujących podczas odbywania kary pozbawienia wolność w zakładach karnych, aresztach śledczych lub wykonujących pracę w ramach kary ograniczenia wolności.

 

Badania profilaktyczne

Pracownika na badania profilaktyczne kieruje pracodawca. Pracodawca pokrywa również koszty badań.

 

Alergologia

allergy-s1-factsAlergię najczęściej powodują mechanizmy immunologiczne, które sprawiają, że organizm w nietypowy i często niepotrzebny sposób reaguje na zwykły czynnik, który mu nie zagraża. Mimo tego próbuje zneutralizować i wydalić go z organizmu. Może to objawiać się w postaci kataru, wysypki, łzawienia oczu, a nawet skurczy oskrzeli. Potwierdzono przypadki – choć rzadkie – gdy alergia powodowała wstrząs anafilaktyczny i zgon. Na alergie choruje coraz więcej osób. Co kilka lat notuje się podwojoną liczę chorych. Według szacunków, nawet połowa Polaków może mieć alergię. Na astmę choruje natomiast już ponad 4 mln Polaków. Objawy są coraz bardziej groźne, bo zwiększa się też liczba alergenów, których obecnie jest kilkadziesiąt tysięcy. Główną przyczyną alergii są roztocza kurzu w domu, a także pyłki roślin, sierść zwierząt, zarodniki grzybów pleśniowych, wełna i pierze. Diagnoza i metody leczenia alergii Najczęściej alergie nie są groźne dla zdrowia, ale ich uciążliwość sprawia, że trudno z nimi normalnie żyć. Najpierw jednak trzeba poznać ich źródło. Podstawową metodą jego określenia są testy skórne, które wykonuje się poprzez nałożenie na skórę alergenu i nakłucie. Jeśli pojawi się bąbel o określonej średnicy, może to być oznaka alergii. Taki test ma sporą wartość w przypadku badania alergii wziewnych, ale znikomą przy alergiach pokarmowych. Dlatego niekiedy lepiej przeprowadzić badanie krwi, w której szuka się wysokiego stężenia IgE. Podstawową metodą leczenia alergii jest immunoterapia, czyli popularne odczulanie. Jednocześnie stosuje się leki, które zmniejszają objawy alergii, a nawet całkiem je wykluczają. Należy też usunąć alergen ze swojego mieszkania, miejsca pracy czy przebywania i unikać go jak najczęściej. Objawy alergii Objawy alergii zależą od jej rodzaju i przyczyny. Najczęściej alergia objawia się na konkretnym narządzie, zespole komórek lub tkanek. Często atakują nos w postaci nieżytu, albo zapalenia śluzówki; oczy – występuje łzawienie, zapalenie spojówki; skórę, powodując wysypki, bąble i świąd; drogi oddechowe, co przejawia się świszczącym oddechem, dusznościami; a także drogi pokarmowe, powodując nudności i biegunki. Przy alergii na jad pszczół, os czy szerszeni z reguły występuje niewydolność oddechowa, albo zapaść układu krążenia, co może doprowadzić nawet do zgonu.

Chirurgia Naczyniowa

Chirurg naczyniowy leczy również miażdżycę tętnic oraz tętniaki. Nie wszystkie kłopoty z naczyniami krwionośnymi muszą bowiem kończyć się zabiegiem. Część dolegliwości można usunąć dzięki sposobom nieoperacyjnym, które nie są tak inwazyjne dla pacjenta i budzą mniejsze obawy.
W sposób nieoperacyjny można np. leczyć żylaki. Objawiające się bolesnymi obrzękami oraz uczuciem zmęczenia niewydolności żylne, diagnozuje się za pomocą USG. Jeśli pacjent ma też owrzodzenia oraz tzw. pajączki, należy dokładnie obejrzeć żyły i ocenić przepływ krwi w nogach. W przypadkach, gdy zaawansowanie choroby nie jest duże, można wyleczyć ją za pomocą farmakoterapii. Gdy jednak żylaki są zaawansowane, niezbędna będzie operacja.
W Alfamed udzielamy nie tylko konsultacji i porad. W doskonale wyposażonym gabinecie zabiegowym można też wykonać wszystkie zabiegi: m.in. skleroterapię żylaków, czyli ostrzykiwanie uszkodzonych żył lekami. Dzięki temu naczynia krwionośne zwłókniają się i nie ma już ich w układzie krwionośnym. Tym samym znika także żylak.
Leczenie chorób tętnic i żył
Chirurgia naczyniowa zajmuje się m.in. leczeniem miażdżycy tętnic kończyn dolnych, niedokrwieniem kończyn w miażdżycy, chorób tętnic szyjnych, udarów mózgu, tętniaków aorty i tętnic obwodowych, owrzodzeń żylnych czy obrzęków limfatycznych. Chirurdzy naczyniowi zajmują się wszczepianiem by-passów (tzw. przęsłowanie), zabiegami wewnątrznaczyniowymi (angioplastyka, stentowanie, aterektomia, stentgraft), skleroterapią, termoablacją żylaków.

Laryngologia

Nazwa otolaryngologia, potocznie zwana laryngologią, pochodzi od czterech greckich słów: oros/otos (ucho), rhinos/rynos (nos), laryngos (krtań) i pharyngos (gardło). Właśnie tymi narządami interesują się głównie lekarze tej specjalizacji.
Laryngologia zajmuje się także zatokami przynosowymi, językiem i gruczołami ślinowymi. W jej ramach wykonywane są również zabiegi endoskopowe zatok przynosowych i krtani. Otolaryngolog zajmuje się też chirurgią rekonstrukcyjną oraz zabiegami endoskopowymi przełyku i dolnych dróg oddechowych.
Laryngolog – na co pomoże i kiedy się do niego zgłosić?
Jeśli często zmagasz się z infekcjami górnych dróg oddechowych, wizyta u laryngologa będzie niezbędna. Należy też zgłosić się do tego specjalisty w przypadku powtarzającego się zapalenia zatok. Niepokojące powinny być również trudności w oddychaniu oraz kłopoty podczas snu – częste przebudzenia, chrapanie, albo nawet wada zgrzytu czy zaburzenia mowy. Może to świadczyć o niedrożnościach, które powinien zbadać laryngolog.
Z reguły wystarczy leczenie farmakologiczne, ale nie zawsze i nie w każdym przypadku jest ono wystarczające.

Medycyna Rodzinna

Medycyna rodzinna – dział medycyny zajmujący się kwestiami zagwarantowania wszystkim członkom rodziny, będącej pod opieką lekarza rodzinnego, kompleksowej opieki medycznej. Za początek medycyny rodzinnej w Polsce uznaje się[potrzebne źródło] dzień 23 czerwca 1992, gdy odbyło się spotkanie założycielskie Kolegium Lekarzy Rodzinnych w Polsce.

 

Lekarz rodzinny jest zwykle pierwszym ogniwem w systemie, zapewniając tak zwaną podstawową opiekę zdrowotną. W swojej codziennej pracy samodzielnie konsultuje zarówno dzieci jak i dorosłych niezależnie od powodu konsultacji, w razie potrzeby współpracując z lekarzami konsultantami pracującymi w Ambulatoryjnej Opiece Specjalistycznej (AOS), a także kierując pacjentów do diagnostyki i leczenia w placówkach specjalistycznych (szpitale). Zasadniczym celem medycyny rodzinnej jest utrzymywanie pacjentów w dobrej kondycji psychicznej i fizycznej poprzez stosowanie profilaktyki i leczenie najczęstszych schorzeń. Medycyna rodzinna wymaga interdyscyplinarnego podejścia do pacjenta z uwzględnieniem jego osoby jako całości wraz z jego rodziną, otoczeniem i całą społecznością.

Dermatologia

Z jakimi objawami zgłosić się do dermatologa

Do specjalisty dermatologa można udać się z każdym objawem skórnym. Nie ma się co wahać, lepiej rozwiać swoje wątpliwości lub potwierdzić przypuszczenia, ale szybko zacząć leczenie, które dzięki temu będzie krótsze i skuteczne. Do groźnych objawów należą wszystkie wykwity skórne w postaci krost, grudek, plam, pęcherzyków, bąbli, guzków czy rumieni. Niepokojące są też narośle, owrzodzenia skóry, świąd i przedwczesne łysienie. Dermatolog udzieli także porad w zakresie usuwania blizn, znamion i pieprzyków oraz naczyniaków i przebarwień.

Kiedy odwiedzić wenerologa?

Jeśli zauważymy niepokojące objawy na narządach płciowych, powinniśmy jak najszybciej skontaktować się ze specjalistą. Nie ma co zwlekać, bo nie leczone choroby weneryczne mogą powodować wiele komplikacji, w tym bezpłodność. Mogą być groźne nie tylko dla życia, ale i zdrowia. Nie warto więc odkładać tego na później, walczyć ze wstydem czy czekać aż „samo przejdzie”. Praktycznie nigdy nie ma na to żadnych szans.
Do najważniejszych objawów chorób wenerycznych należą zmiany skórne na narządach płciowych. Mogą to być krosty, wypryski, zaczerwienienia, złuszczenia skóry, owrzodzenia, ale także intensywne swędzenie lub ból. Niepokojące są też zmiany w zapachu oraz inne, niż zazwyczaj wydzieliny. Nie można lekceważyć także chorób wenerycznych partnera i nawet jeśli u nas jeszcze żadnych objawów nie ma, należy umówić się na wizytę kontrolną u wenerologa, by poznać możliwości profilaktyki lub rozpocząć leczenie choroby, która już jest, ale jeszcze nie daje żadnych objawów.

Diabetologia

CZYM ZAJMUJE SIĘ LEKARZ DIABETOLOG?

Diabetolog to specjalista zajmujący się kwestiami gospodarki węglowodanowej w ustroju oraz związanymi z nią chorobami metabolicznymi: diagnozuje, różnicuje i leczy (z wyłączeniem metod chirurgicznych) cukrzycę, stany przedcukrzycowe i skojarzone z nimi choroby metaboliczne u dzieci, dorosłych i kobiet ciężarnych oraz podejmuje działania edukacyjne i profilaktyczne dotyczące tych schorzeń; udziela pomocy w sytuacjach nagłych związanych z wystąpieniem ciężkich zaburzeń gospodarki węglowodanowej w ustroju: hipo- lub hiperglikemii; wykonuje badania narządów i tkanek, w których wskutek cukrzycy i chorób metabolicznych mogą rozwijać się stany patologiczne (nefropatie, retinopatie, angiopatie, neuropatie) lub kieruje na konsultacje do innych specjalistów; konsultuje i kwalifikuje do zabiegów operacyjnych osoby z cukrzycą lub stanami przedcukrzycowymi.

KIEDY NALEŻY UDAĆ SIĘ DO DIABETOLOGA?

Do diabetologa przychodzimy, kiedy: wystąpiły lekkie lub ciężkie zaburzenia glikemii u osób dotychczas niemających problemów z cukrzycą czy stanami przedcukrzycowymi; stwierdzona została któraś z chorób metabolicznych lub podczas leczenia zębów dentystę zaniepokoił stan jamy ustnej; podczas ciąży pojawiły się problemy z równowagą węglowodanową w ustroju; czeka nas operacja, a zdiagnozowane zostały zaburzenia glikemii; pomimo zmiany stylu życia na zdrowszy, modyfikacji diety i zrzuceniu nadwagi problemy z zachowaniem właściwego poziomu glikemii utrzymują się lub pogłębiają; wdrożone leczenie farmakologiczne cukrzycy nie skutkuje lub nie radzimy sobie z dostosowaniem diety do potrzeb chorego organizmu; wystąpiło uczulenie po podaniu insuliny; przed wyjazdem w rejony świata, gdzie trudno o pomoc diabetologa, lub przed wyjazdem chorego dziecka na obóz czy kolonie; przy stwierdzonej cukrzycy lub jej podejrzeniu wystąpiły niepokojące objawy ze strony naczyń krwionośnych, nerwów, narządu wzroku, nerek; przy stwierdzonych problemach z gospodarką węglowodanową chcemy podjąć zatrudnienie w innych warunkach i na innym stanowisku niż dotychczas.

JAK CZĘSTO NALEŻY ODWIEDZAĆ DIABETOLOGA?

Diabetologa zawsze odwiedzamy w wyznaczonym terminie wizyty kontrolnej lub częściej – jeśli wystąpiły zaburzenia poziomu glikemii, glikozuria, acetonuria albo pojawiły się długoterminowe powikłania cukrzycowe (np. stopa cukrzycowa).

JAK PRZYGOTOWAĆ SIĘ DO WIZYTY U DIABETOLOGA?

Systematycznie prowadzimy dzienniczek diabetyka i przynosimy go na każdą wizytę. Zabieramy też posiadaną dokumentację medyczną (również tę, która dotyczy innych chorób, a szczególnie schorzeń metabolicznych), aktualne wyniki z badania ogólnego moczu i poziomu cukru we krwi, listę leków. Jeśli mamy problem z obsługą glukometru, przynosimy urządzenie ze sobą. Jeśli to pierwsza wizyta, warto przed nią przez jakiś czas notować, co i w jakiej ilości zjadamy i ile się ruszamy.

DIABETOLOG – ISTOTNE INFORMACJE

Ważną rolą diabetologa jest edukacja pacjenta, dlatego sporą część wizyty zajmuje wyjaśnienie zasad terapii przeciwcukrzycowej. Diabetolog ściśle współpracuje z dietetykiem.

 

Endokrynologia

Zaburzenia hormonalne to inaczej schorzenia układu dokrewnego, których diagnostyką i leczeniem zajmuje się endokrynolog. Do jego obowiązków należy także profilaktyka oraz opieka nad pacjentem po zakończeniu procesu leczenia.

Często ryzyko choroby można oszacować jeszcze przed jej pojawieniem się i podjąć odpowiednie kroki, które pozwolą w dalszym ciągu cieszyć się dobrym zdrowiem przez długie lata. Część osób ma bowiem większe predyspozycje, choćby ze względu na występujące już w rodzinie schorzenia, albo nieodpowiedni tryb życia. Zmieniając część nawyków można zminimalizować zagrożenie.

Do endokrynologa należy też znalezienie przyczyny choroby oraz jej podłoża. Dzięki temu będzie można wyleczyć ją, a nie jedynie okresowo leczyć skutki. Bardzo ważna jest też rozmowa z pacjentem, podczas której pozna on mechanizmy działania i przyczyny swoich dolegliwości. Wspólny wybór najlepszych metod leczenia oraz ograniczenia objawów pozwoli na zaangażowanie w terapię, która nie polega jedynie na przyjmowaniu leków, ale wymaga też od chorego nieco samodyscypliny. Dzięki temu może jednak żyć praktycznie bez objawów przez długie lata, a nawet całkowicie uporać się z chorobą.

Jakie choroby rozpoznaje i leczy endokrynolog?

Rozpoznawanie i leczenie chorób gruczołów wewnętrznego wydzielania:

  • choroby tarczycy – guzy, nadczynność, niedoczynność, choroba Hashimoto, wole;
  • choroby nadnerczy-guzy, nadczynność, niedoczynność, nadciśnienie hormonalne, zespół Cushinga, choroba Addisona;
  • choroby przysadki mózgowej – guzy, nadczynność, akromegalia, moczówka prosta, niedoczynność, hyperprolaktynemia, choroba Cushinga, prolactinomia;
  • choroby trzustki – guzy endokrynne, cukrzyca;
  • choroby gonad – menopauza, andropauza, zaburzenia dojrzewania płciowego, zaburzenia miesiączkowania;
  • choroby przytarczyc – tężyczka, osteoporoza;
  • guzy neuroendokrynne;
  • zaburzenia koncepcji małżeńskiej – niepłodność żeńska, niepłodność męska;
  • zespoły androgenne- nadmierne owłosienie, trądzik, łysienie;
  • ginekomastia.

Kardiologia

Kardiologia koncentruje się nie tylko na wrodzonych i nabytych chorobach serca, ale także zajmuje się naczyniami krwionośnymi. W zakresie zainteresowań kardiologów mieści się więc cały układ krążenia i tzw. choroby sercowo-naczyniowe (ang. cardiovascular diseases) obejmujące m.in. nadciśnienie tętnicze. Zakres wiedzy dotyczący tej choroby na przełomie XX i XXI wieku stał się jednak na tyle szeroki, że np. w Polsce wyodrębniono samodzielną specjalizację medyczną hipertensjologię. W procesie diagnozowania i leczenia chorób nie związanych bezpośrednio z sercem dochodzi do nakładania się na siebie dziedzin wiedzy takich jak hipertensjologia, neurologia, pulmonologia, angiologia. Do specjalnych zadań i metod badań kardiologicznych zalicza się: rozpoznanie i badanie wrodzonych i nabytych chorób serca, układu krążenia, naczyń krwionośnych i mięśnia sercowego wsparcie i prowadzenie podczas rehabilitacji pacjentów z chorobami serca i układu krążenia i socjalno-medyczna ocena ich zawodowej odporności; podstawowa intensywna opieka medyczna; badanie serca przy pomocy ultradźwięków (np. echokardiografia); diagnostyczne cewnikowanie serca m.in. z koronarografią; wspólnie z innymi dziedzinami naukowymi interdyscyplinarne ustalenie wskazówek w procesach leczenia i ocena nuklearno-medycznych badań i metod leczenia chirurgicznego.

Logopedia

LOGOPEDIA- to nauka o kształtowaniu prawidłowej mowy, usuwaniu wad wymowy i nauczaniu mowy w przypadku jej braku lub utraty.

Diagnoza i terapia, obejmuje zagadnienia dotyczące problemów związanych z dysleksją, z afazją, z porażeniem mózgowym oraz obniżeniem sprawności intelektualnej.

Sposób postępowania logopedycznego i dobór ćwiczeń uwzględniają całościowy rozwój pacjenta i oddziaływanie na wszystkie funkcje, które łączą się z mową. Same zajęcia są ciekawe, przeprowadzane także w formie zabawy (dzieci), uwzględniające potrzeby i stan psychofizyczny pacjenta w danej chwili.

Loading...